گلزار خاوران در جنوب تهران در چهارده کیلومتری جاده خراسان پشت قبرستان ارامنه قرار دارد. قبلا این محل تنها به دفن شهروندان بهائیانی اختصاص داشت. اما از سال شصت به بعد، مبارزان چپ را که در زندانها به جوخه مرگ سپرده شدند یا زیر شکنجه به قتل رسیدند، در نیمه جنوبی این محل دفن کردند. در تابستان شصت و هفت، به دستور خمینی هزاران تن از زندانیان سیاسی در سراسر ایران به جوخه مرگ سپرده شدند و مخفیانه در گورهای دسته جمعی دفن شان کردند. در تهران، قتل عام شدگان مجاهد را در بهشت زهرا و کمونیست ها را در خاوران به خاک سپردند. در تمامی مدتی که این جنایت در حال وقوع بود، ملاقات ها قطع شد و خانواده ها در بی اطلاعی و نگرانی کشنده ای بسر بردند. هیچ مرجعی پاسخگوی رنج و بی خبری آنان از سرنوشت عزیزان شان نبود.
بعد از گذشت چند ماه از این فاجعه، به همت اعضای چند تن از این خانواده ها، نشان هائی از برخی زندانیان سیاسی که با لباس های شان در گورهای جمعی دفن شده بودند در خاوران به دست آمد. خاوران از آن به بعد، محل دیدار خانواده هائی شد که سربرشانه هم بگذارند و بر این درد مشترک خون بگریند و یاد و خاطره عزیزان شان را نقل کنند و بیاد آنها سرود و آوازهای حماسی محلی بخوانند.
رنج و درد خانواده ها به قتل فرزندان شان محدود نماند. برای شان محدودیت های اجتماعی بوجود آوردند و به حاشیه جامعه راندشان، بی آنکه کسی بداند براین خانواده ها همه ی این سال ها چه گذشته است.
کارزار دادگاه دهه خونین، که از حدود چهار سال پیش با همت گروهی از خانواده های جان سپردگان و جان بدربردگان از اعدام های جمعی و فتل عام زندانیان سیاسی در دهه شصت، به تلاش دامنه داری برای محاکمه رژیم جمهوری اسلامی به جرم جنایت علیه بشریت در یک دادگاه مردمی بین المللی دست زده است، برنامه ای برای کندوکاش آسیب های روانی و اجتماعی این فاجعه انسانی، به وِیژه بر روی خانواده ها، در استکهلم تدارک دیده است. در این برنامه، خانم دکتر نورایمان قهاری، محقق و پژوهشگر عرصه روانشاسی و آسیب های اجتماعی تحت عنوان"دادخواهی روزنه ای بسوی بازیابی سلامت روانی جامعه" سخنرانی خواهد کرد. برنامه با نمایش مستند خاوران، که به مبازازات خانواده ها و تلاش آنان برای یافتن اثری از عزیزان شان اختصاص دارد، آغاز خواهد شد. اجرای چند ترانه و آواز، پایان بخش برنامه خواهد بود. |
