رژیم جمهوری اسلامی سحرگاه سه شنبه ۷ دی ١٣۸٩ برابر با ۲٨ دسامبر ۲٠١٠ دو زندانی سیاسی؛ علی صارمی و علی اکبر سیادت را مخفیانه در زندان اوین به دار آویخت. علی صارمی به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین خلق سال ۶١ دستگیر و تا سال ۶۴ در زندان بود. وی سال ۸۴ مجددا دستگیر و به اتهام دیدار با فرزندش در عراق به یک سال زندان محکوم شد. علی صارمی شهریور ۶۸ پس از شرکت در مراسم نوزدهمین سال گرد قتل عام زندانیان سیاسی در خاوران دستگیر و بعد از مدتی به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق و فعالیت تبلیغی "علیه نظام جمهوری اسلامی" به اعدام محکوم شد. وی دوشنبه ۶ دی بعد از ملاقات با خانواده اش، به بهانه انتقال به بهداری، از زندان گوهردشت به زندان اوین منتقل شد و سحرگاه سه شنبه ۷ دی همراه علی اکبر سیادت که به اتهام جاسوسی محکوم به اعدام شده بود، به دار آویخته شدند. رژیم علی اکبر سیادت را به اتهام  فروش اطلاعات محرمانه موشکی به اسرائیل محکوم به اعدام کرده بود. وی سال ۸۷ هنگامی که به اتفاق همسرش عازم سفر خارج بود دستگیر شد.  

اعدام این دو،  دو روز پس از آن انجام شد که ماشین آدم کشی جمهوری اسلامی اجرای حکم دانشجوی سنندجی حبیب الله لطیفی را به دنیال اعتراضات جهانی متوقف کرد. اعدام این دو اسیر سیاسی و یازده جوان بلوچ که یک هقته پیش در زندان زاهدان به جوحه مرگ سپرده سدند، برگ دیگری به جنایات پردامنه جمهوری اسلامی علیه بشریت و وزن محاکمه آن افزود.

کارزار مردمی ایران تریبونال پژواک دادخواهی هزاران زندانی سیاسی است که ددمنشانه در زندان های جمهوری اسلامی شکنجه و اعدام شده اند. کارزار با محاکمه تبه کاران حاکم بر ایران به جرم جنایت علیه بشریت، فریاد مردمی مظلوم خواهد بود که سه دهه است در دست آدمکشان حاکم بر ایران اسیر شده اند.